Fishermen’s Trail Portugal: Wandelen langs de Atlantische Oceaan

De Fishermen’s Trail is een van de mooiste kustwandelingen ter wereld. 226,5 kilometer lang, langs ruige kliffen, verlaten stranden en kleine vissersdorpjes aan de Atlantische kust van Portugal. Ik liep een groot deel van de route solo en later nog een paar etappes terug als voorbereiding op de reizen die ik er nu mee organis. Wat je hier leest is geen reisgids, maar een eerlijk verslag van hoe het voelt om dag na dag langs de oceaan te lopen.

Wat is de Fishermen’s Trail?

De Fishermen’s Trail (Portugees: Trilho dos Pescadores) is een langeafstandswandelroute langs de zuidwestkust van Portugal. De route start in São Torpes en eindigt 226,5 kilometer verderop in Lagos. In totaal zijn er 13 etappes van gemiddeld 15 tot 22 kilometer per dag.

De trail maakt deel uit van de Rota Vicentina, een groter wandelnetwerk in het zuidwesten van Portugal. De andere hoofdroute binnen dat netwerk is de Historical Way, die meer door het binnenland loopt. De twee routes kruisen elkaar regelmatig, soms loop je een stuk op de Historical Way zonder dat je het doorhebt.

Etappe 2 – Porto Covo naar Vila Nova de Milfontes (20 km)

Mijn wandeling startte bij het MUTE hostel in Porto Covo na een goed ontbijt. Ik liep terug naar het punt waar ik vanaf de Historical Way de borden in tegengestelde richting ging volgen, ik was net iets onder Porto Covo de Fishermen’s Trail opgekomen. De officiële start van deze etappe ligt bij het toeristenbureau, vlak voor de oversteek bij een strandje.

Al vroeg loop je over het strand voor Ilha do Pessegueiro, een eilandje met een fort erop. Ik had het de dag ervoor al zien liggen en vroeg me af hoe dichtbij je zou komen. Niet erg dichtbij, maar zo’n fort op een onbereikbaar eiland spreekt wel tot de verbeelding.

Daarna werd ik even landinwaarts gestuurd, en zelfs even de verkeerde kant op, om vervolgens gelijk weer de juiste richting in te gaan. Het pad was hier wat minder mul dan de rest, wat welkom was. Terug richting kust liep ik een stuk over vlonders. Dat vind ik altijd fijn. Dit deel loopt tussen twee grote parkeerplaatsen; onderweg kwamen campers voorbij uit alle hoeken van Europa.

Hierna liep ik hoog over de kust, met afgronden van soms wel 100 meter aan mijn rechterzijde. Niet de plek om dagdromend foto’s te maken. Ik liep met stokken en hield een rustig tempo door het mulle zand. Mijn knie, waar ik al een paar dagen last van had, deed het prima. Toch haalde ik een stel in, waarop zij mij complimenteerde over mijn tempo. Ik droeg zo’n 10 kilo, zij plusminus vijf of zes.

Op een rots met een natuurlijke uitholling nam ik pauze. Ik kon er mijn tas tegenaan leunen en even echt ontspannen. Kort daarna kwamen een Indiase man en een Brit voorbij. Zij complimenteerden mij op mijn plekje en liepen door.

De Indiase man was die ochtend alleen vertrokken vanuit het MUTE hostel en had hem onderweg ontmoet. Ik kom ook wandelaars tegen, maar raak minder snel aan de praat. Een gesprekje hier en daar vind ik fijn, maar het blijft mijn reis.

Je leert van een ander, je leert ook van jezelf. Alleen reizen heeft me meer over mezelf geleerd dan wat ook. Ik werk nu toe naar reizen die ik met anderen wil gaan maken. In de toekomst zal ik minder alleen kunnen reizen. Het pad wat ik heb afgelegd heeft me precies gebracht wat ik nodig had. Hoe fijn is het om dat te beseffen?

Zo liep ik een tijdje in gedachten. Toch miste ik twee keer een paaltje en dreigde ik het binnenland in te wandelen. Zodra ik dat doorhad, keerde ik om en zocht het pad weer op.

Rond twee uur wandelde ik Vila Nova de Milfontes in. Wat een hotel voor 40 euro — inclusief lunch en een buitenbad op mijn terras. Na wat kleding wassen en douchen verkende ik het dorpje.

De Mira rivier scheidt het dorp van de rest van de kust. ’s Avonds zat ik op het verhoogde terras van het hotel dit te typen.

Life is good!

Overnachten in Vila Nova de Milfontes? Ik verbleef in HS Milfontes Beach, een geweldige optie voor het geld. Wil je meer kans op mede-wandelaars, kijk dan ook eens bij hostel MUTE Milfontes.

Etappe 3 – Vila Nova de Milfontes naar Almograve (15,5 km)

Na een fijn ontbijt bij het hotel vertrok ik met een licht zonnetje en frisse temperatuur. Vanuit het centrum, net voor de rotonde, nam ik een pad naar beneden richting de brug over de rivier Mira. Er is ook een pontje, maar dat vaart waarschijnlijk alleen in de zomer, ik heb het die dagen niet zien liggen.

Via de brug had ik mooi zicht op zowel de rivier als de Atlantische Oceaan. Daarna een stuk door een klein natuurgebied, heideachtig terrein, gevolgd door een paar verlaten panden die prachtig beschilderd waren.

Een deel van deze etappe liep ik samen met een Duitse vrouw die wat langzamer liep. Ik heb haar daarna niet meer gezien, maar zo werkt het op de Fishermen’s Trail: je ziet dezelfde mensen steeds op andere momenten van de dag.

Daarna volgde het pad de rivier tot aan de plek waar het pontje normaal aanmeert, waarna ik weer richting de kust draaide. Eerst weilanden en begroeide duinen, daarna steeds zachter zand en lagere begroeiing.

Het duurde lang voor ik weer langs de Atlantische Oceaan liep. Sommige stukken leken wel door een bamboe-jungle, erg leuk om door te lopen, maar soms zo dicht gegroeid dat je moest squatten om er doorheen te komen. Toen ik de Indiase man en de Brit weer tegenkwam, bleek hun tas meerdere keren te zijn blijven hangen in het struikgewas.

Eenmaal terug langs de kust volgde een mooier open stuk. Ik fotografeerde de hippocrepis comosa (dank aan Google Lens) en de hottentottenvijg die langs het pad groeide.

Net voor Almograve begon het wat te regenen. Ik zat droog binnen een tosti te eten bij een lokaal tentje. Eén voor één kwamen de anderen ook binnenlopen: de Indiase man en de Brit, de Fransman die ik al vanaf de Historical Way kende, een jonge vrouw die ik nog niet eerder had gezien, en uiteindelijk ook het Zwitserse stel.

Wandelen langs de Atlantische Oceaan – Zinvol Reizen

Overnachten in Almograve? Ik verbleef in het jeugdhostel (HI Almograve), maar kan dat niet aanraden. Een betere optie is Casa das Dunas of zoek andere accommodaties in Almograve.

Etappe 4 – Almograve naar Zambujeira do Mar (22 km)

Na een simpel ontbijt bij het jeugdhostel in Almograve ging ik op pad. Je kunt een omtrekkende beweging om het dorp maken, maar ik ging er rechtdoor, dat scheelde 15 minuten, en ik had het dorp de dag ervoor al gezien. Rechtstreeks naar de kust dus, via een lange brede weg.

Het duurde even voor de prachtige zandpaden met uitzicht over de kustlijn begonnen. Dan loop je wel gelijk een stuk langzamer, maar dat maakt niets uit. Ik pakte op een mooi plekje mijn selfiestick en maakte een foto van hoe het er uitziet om hier te lopen. Niet veel later kwamen de Brit en de Indiase man langs. Ik liet hen voorbij en deed onderweg een paar yogaoefeningen. Mijn onderrug was stijf van de rugtas.

Na een stuk langs de kust liep ik ineens een bos in. Geen wijde uitzichten meer, het ruisen van de oceaan verdwijnt gelijk. Vreemd, maar ook bijzonder.

In een klein dorpje wilde ik eigenlijk koffie drinken, maar het terras zat vol met Aziatische mannen. Ik schatte ze in als Nepalees, dat bleek te kloppen. Portugal heeft te weinig mensen voor al het werk, en dat trekt veel Nepalezen en mensen uit Bangladesh. Meer dan 200.000 Nepalezen wonen er inmiddels in Portugal. Ik liep door en at mijn boterham op een bankje in de zon.

Hierna werd ik teruggeleid naar de kust. Een vrij eentonig stuk langs de kustlijn, met zo nu en dan zicht op de oceaan. Pas aan het eind, na een klein vissersnederzettinkje en een lange rechte weg, kwamen de mooie paden weer. Geweldig zicht op een onbereikbaar strandje in de zon.

Wandelen langs de Atlantische Oceaan – Portugal

In Zambujeira do Mar lunchte ik met vijf makreeltjes. Ze waren lekker, maar ik maak er altijd een slachtveld van. Ik heb nooit goed geleerd hoe ik ze schoonmaak en alleen het vlees op eet. Vooral die aardappels erbij, zo simpel maar zo goed.

Overnachten in Zambujeira do Mar? Ik verbleef in Sol Dourado, een mooi huis met ruime kamers en een aardige eigenaresse die ook een restaurant in het dorp runt. Meer opties: Zambujeira do Mar.

Etappe 5 – Zambujeira do Mar naar Odeceixe – 18,5 km

Vertrokken zonder koffie, niets was open in het centrum. Later hoorde ik van de anderen dat er in een ander straatje wél iets open was. Zo gaat dat.

Het weer was super. Na een flinke afdaling en een stevige klim had ik het warm genoeg om mijn jas en trui uit te doen. In shirt wandelen in december, heerlijk. Het pad ging deels door een bos en lang langs een hekwerk met paarden en alpaca’s, waarna ik weer een mooi stuk langs de Atlantische Oceaan liep. De uitzichten en de afgronden blijven indrukwekkend.

Na anderhalve uur nam ik pauze langs de route, met uitzicht op de oceaan. Ik deed yogaoefeningen en zat even op mijn slippers. (Er zijn nauwelijks bankjes op de Fishermen’s Trail, neem iets mee om op te zitten.) Eén voor één kwamen de anderen voorbij: eerst de Brit en de Indiase man, daarna de Duitse vrouw. Ik liep met haar mee tot zij bij de anderen ging zitten voor een pauze. Ik liep door.

Daar liep ik langs diepe afgronden en fantastische vergezichten. Op een gegeven moment zaten er veel ooievaars op de rotsen vlak voor de kust. Fantastisch om te zien hoe ze landen, benen recht naar beneden, navigeren in de wind, precies op het nest. Terwijl ik stond te kijken, haalde het gezelschap mij weer in.

In het dorpje bij de lunch trof ik weer het gezelschap wat ik de hele dag al zie. Zo leuk als je dan samen zo’n dag beleeft.

Ook op de Fishermen’s Trail liep ik met de wandelstokken. Deze ontlasten je lichaam en zodoende bespaar je energie wat maakt dat je makkelijker de kilometers aflegt. Hierdoor heb jij meer tijd en energie om van de omgeving te genieten.

Het laatste stuk bracht me over hoge kliffen tot aan de kust van Odeceixe, een wit plaatsje hoog tegenover me, eronder een fijn strand en een rivier die landinwaarts gaat. Daarna nog 4 kilometer langs die rivier naar het dorp Odeceixe zelf. Eerlijk gezegd: zo’n asfaltweg aan het eind van de dag, dat is écht niet leuk.

Wandelen langs de Atlantische Oceaan – Zinvol Reizen

’s Avonds liep ik bij zonsondergang naar de oude molen boven het dorp. Er zaten lampjes omheen, ik hoopte dat ze aan zouden gaan. Helaas. Daarna aten we met z’n vieren pizza. Ook de Fransman was er, die ik al vanaf het begin meemaak. Hij kampeert, houdt altijd afstand en bemoeit zich nergens mee.

Na deze etappe sloeg ik er bijna twee over vanwege regen en een minder bekende route. De Duitse vrouw had al eerder besloten een bus of taxi te nemen, ik ging mee. Verderop naar het zuiden liggen de etappes die ik liever wilde lopen.

Overnachten in Odeceixe? Ik had een super plekje: Bohemian Antique Guesthouse, met een hoogslaper en een heel leuke badkamer, de rest van het huis is ook super leuk en in stijl ingericht. Meer opties: Odeceixe.

Etappe 7 – Aljezur naar Arrifana (17,5 km)

In oktober 2024 keerde ik terug op de Fishermen’s Trail om deze etappe alsnog te lopen, als voorbereiding op de reizen die ik er nu mee organiseer. Ik begon vroeg vanuit een hostel in Aljezur, zette zelf koffie en liep rond acht uur weg.

Eerst een afdaling, dan een flinke klim. Ik liep door een mooi golvend natuurgebied met kurkeiken en boerderijen, met de Atlantische Oceaan op de achtergrond. Daarna volgde een stuk van ruim 40 minuten over asfalt. Niet mijn favoriet, maar het pad gaat hier ook over naar de Historical Way als je dat wil, die is 3 km korter. De volgende keer ga ik dat vergelijken.

Bij Praia da Amoreira kwamen veel surfers; ik at mijn banaan op een bankje met uitzicht over het strand. Daarna liep ik deels over het zand, deels langs de weg. Vissers stonden aan de kust, wandelaars kwamen voorbij, zo nu en dan een fietser of auto. De zon scheen recht in mijn gezicht.

Bij Praia de Monte Clérigo zat ik voor 5,50 euro op een terras: een galão en een tosti met kaas. Net iets grotere boterhammen dan in Nederland. Ik had even meer dan genoeg.

Verder lopend bleef ik dicht langs de kust, soms misschien wat te dicht. Ik passeerde een paar ruïnes zonder uitleg maar wel met fotogenieke randen. Daarna nam ik een mediatiepauze op een stukje zand: kleedje neer, schoenen uit, even zitten. Dat wil ik vaker doen. Maar je weet hoe dat gaat, de dagen vliegen voorbij.

Het laatste stuk liep door een bosrijker gebied, een heel andere sfeer dan de kust. Net voor Praia da Arrifana daal ik via een soort dal af en moet ik weer naar boven, als ik dan verder kijk sta ik ineens vlak voor de kust. Ik bestelde een zoete aardappelsoep bij Cal Arrifana, heerlijk terras hoog boven het strand, tientallen surfers in het water.

Overnachten bij Arrifana? Ik verbleef in Casa Nook, een mooie plek met zwembad, al heeft de kamer geen eigen badkamer. Wil je meer luxe direct aan de kust? Kijk dan bij Falésias da Arrifana. Tijdens mijn wandelreis op de Fishermen’s Trail verblijf ik zelf in Utopia.

Etappe 8 – Arrifana naar Carrapateira (21 km)

Omdat ik in 2024 doorliep, zet ik deze etappe hier nu ook bij.

Vanuit Arrifana liep ik terug naar het punt waar ik de vorige dag van de route af was gegaan, een kruispunt met een kunstwerk bovenaan de berg vanuit Praia da Arrifana. Ongeveer 1,5 km lopen vanaf het guesthouse.

Eerst langs de weg, dan de berg op via steenslagpaden. Het eerste deel van deze etappe loopt over de Historical Way, er is hier geen optie om de kustroute te volgen, en dat wordt helaas niet erg duidelijk aangegeven.

Het is een mooie route door het binnenland. Ik daalde af naar een strandje, at mijn banaan, klom weer omhoog. Langzaam trok ik landinwaarts. Rond elf uur bereikte ik restaurant 44, een tostie met kaas en een galão op een zonnig terras. Meer heb ik op dat moment niet nodig.

Tip: Dit restaurant is de enige die je tegenkomt dus neem hier je lunch en een toiletbezoek

Daarna: terug de Fishermen’s Trail op zodra er een afslag was. Het laatste kustgedeelte kende ik van de vorige keer. Lange rechte wegen naar de kust, en dan die markering onder de boom waar de vlaggetjes aan hangen, ik probeerde er deze keer een goede foto van te maken.

Nog een klim, dan afdaling naar het strand. Ik besloot even te stoppen: schoenen uit, voeten in het water. De golven gingen flink tekeer en mijn broekje werd nat. Na een tijdje opdrogen liep ik door via de duinwand landinwaarts.

Het laatste stuk door het mulle zand in plaats van over het asfalt, veel beter. Toen ik hier voor het eerst liep ging ik over de asfaltweg omdat ik toen regen had, dat was de enige dag dat ik totaal nat geregend ben op de Fishermen’s Trail. Verder heb ik altijd gewoon erg veel geluk!

Overnachten in Carrapateira? Ik verbleef in Carrapateira Lodge. Dichtbij ligt ook Casa Luminoso, beide goede opties.

Ik sloot weer een heerlijke dag op de Fishermen’s Trail af. Verder lezen hoe ik verder naar beneden liep via de Fishermen’s Trail?

In december 2026 kun je mee met Zinvol Reizen op de Historical Way & Fishermen’s Trail. Wil jij in 6 dagen wandelen naar het meest zuidelijke puntje van Portugal? Dat kan!

Lees alles over die wandelreis – Wandelen naar het meest zuidelijke puntje van Europa

Alle 13 etappes van de Fishermen’s Trail

Om een goed beeld te krijgen van de route, hier alle etappes op een rij:

1: Sao Torpes – Porto Covo 10 km
2: Porto Covo – Vila Nova de Milfontes 20 km 
3: Vila Nova de Milfontes – Almograve 15,5 km 
4: Almograve – Zambujeira do Mar 22 km 
5: Zambujeira do Mar – Odexeice 22,5 km
6: Odexeice – Aljezur 22,5 km
7: Aljezur – Arrifana 17,5 km
8: Arrifana – Carrapateira 21 km
9: Carrapateira – Vila do Bispo 16 km
10: Vila do Bispo – Sagres 20,5 km 
11: Sagres – Salema 19,5 km
12: Salema – Luz 12 km
13: Luz-Lagos 11 km

De eerste en laatste etappe zijn het kortst. De langste etappes liggen rond de 22 kilometer. Vergis je niet in de hoogtemeters, veel zand, regelmatig steile klimmetjes, en soms ook stukken over asfalt. Dat vreet meer energie dan je verwacht.

Praktische informatie Fishermen’s Trail

Hoe kom je er

Vlieg naar Lissabon. Neem van daar de bus naar Sines (ongeveer 3 uur). Vanaf Sines pak je een taxi of Uber naar het officiële startpunt São Torpes, dat duurt zo’n 10 tot 15 minuten. Veel wandelaars beginnen bij Porto Covo (etappe 2), omdat São Torpes slecht bereikbaar is. Het eindpunt Lagos is goed bereikbaar per trein vanuit Faro of per bus vanuit verschillende plaatsen in Portugal.

Wanneer ga je

De beste tijd is maart tot en met mei of september tot en met oktober. Het is dan aangenaam warm, de natuur staat in bloei en de meeste accommodaties zijn open. Juli en augustus zijn te warm, er is nauwelijks schaduw op de route. Wandelen in de winter kan ook, maar houd er rekening mee dat sommige hotels en restaurants gesloten zijn.

Handige spullen voor de Fishermen’s Trail

Wandelstokken zijn op dit pad geen overbodige luxe. Het mulle zand, de afdalingen en de lange etappes vragen veel van je benen. Stokken ontlasten je lichaam en geven je meer energie voor de kilometers én de uitzichten. Bestel je wandelstokken.

Wil je je vooraf inlezen? Bestel het boekje Portugal’s Rota Vicentina. Houd er rekening mee dat de gids zowel de Fishermen’s Trail als de Historical Way beschrijft, op sommige dagen loop je de Fishermen’s Trail terwijl de gids de historische beschrijft. Dat is even wennen, maar het geeft een goed beeld van wat je kunt verwachten.

Wandel je daarna ook nog door de Algarve? Dan is de Rother wandelgids Algarve handig.

Of wil je alvast wat andere wandelinspiratie lezen?

• Camino Portugués Portugal: Van Porto naar Tui
• 8 dagen pelgrimeren op de Camino Frances – Pamplona naar Burgos
• Wandelen in Cappadocië – Pigeon Valley en Zemi Valley
• Wandelen in een Wadi? Avontuurlijk wandelen in Oman en Jordanië
• Wandelen in de Alpen – 6 dgn op de Alpe Adria Trail

Dit artikel bevat affiliate links. Als je via een van deze links iets boekt of koopt, ontvangen wij mogelijk een kleine commissie, zonder extra kosten voor jou.